Voel je je op dit moment meer acteur, regisseur of scenarioschrijver?
Eigenlijk ben ik een acteur, en ik ben een acteur die besloot om zijn eerste scripts te schrijven. Dan ben ik een scenarioschrijver die besloot zijn eerste films te regisseren. Dus ik ben al die dingen, ik ben een kunstenaar, een filmmaker.
Draag je graag veel petten?
Ja, geen twee projecten zijn hetzelfde. Ik hou ervan om andermans werk op te voeren, ik hou ervan om mijn eigen werk te schrijven en voor andere mensen te schrijven, maar ik denk niet dat ik andermans werk zou kunnen regisseren. Ik denk dat regisseren uiteindelijk misschien wel mijn meest intieme bezigheid is.
Tussen “Les scènes fortuites” en “Niagara”, welke was het moeilijkst om te maken?
Alle films zijn moeilijk om te maken, maar ik zou zeggen dat de uitdaging bij ‘Les scènes fortuites’ duidelijk het budget was, want het was een microbudget van amper honderdduizend Canadese dollar, wat erg weinig is. Dan was er nog het hele avontuur van het ontdekken van dit beroep. En met ‘Niagara’ waren er een aantal uitdagingen. Er was natuurlijk het budget – het is natuurlijk een film met een groter budget – er was de pandemie, er was het uitstel van de opnames door de pandemie en er was alle logistiek door de pandemie. Niagara is een echte film, maar het was ook een echte film om te maken, maar zoals alle films, denk ik. Elke film heeft zijn eigen avontuur, elke film heeft zijn eigen pad, en dat maakt ze tot zulke buitengewone menselijke avonturen.
Hoe voel je je als je aan het filmen bent, jonglerend met verschillende rollen? met verschillende petten?
Vreugde, opwinding, koortsachtigheid.
Is dat echt wat je drijft om al deze petten te dragen?
In feite is het een kwestie van vrijheid, het stelt me in staat om veel vrijer te acteren in het werk als geheel en soms stelt het me ook in staat om te spelen met mijn eigen verafgode acteurs aan wie ik een rol heb aangeboden. Het is echt een geweldige ervaring. In ‘Niagara’, bijvoorbeeld, moest ik een emotionele scène spelen en we hadden er maar heel weinig tijd voor omdat het weer niet meezat, maar Guy Jodoin, die ik al een dag of tien regisseerde, heeft me heel erg geholpen met die scène. Uiteindelijk draait het allemaal om samenwerking. De taak van de regisseur is niet per se die van orkestleider, maar van iemand die taken verdeelt en mensen met elkaar laat samenwerken en verschillende artiesten samenbrengt.
Met betrekking tot je laatste film, Niagara, wordt er vaak gezegd dat je een dieptepunt moet bereiken om weer terug te komen. Denk je dat deze zin terugkomt in je film?
Het hoofdthema van Niagara is vallen. Het begint op de brug bovenaan de Montmorency Falls in Quebec en eindigt bij de Niagara Falls, dus het gaat van de ene val naar de andere. Het is het verhaal van een personage dat valt, een personage dat depressief is, maar een personage dat valt om weer op te staan. Dus ja, op een bepaalde manier moet je de bodem raken om weer op te staan. Iedereen heeft zijn eigen dieptepunt, denk ik, maar ja, het mooie van vallen is de daad van weer opstaan.
Door Nora Staelens
