© Marie Rouge
Met het onvergetelijke trio Les Inconnus, maar ook en vooral met Les Trois Frères, Le Pari, De Drie Koningen of ook Le Cœur des hommes: Bernard Campan heeft liefhebbers van komedies aan het lachen gebracht. Hij is ook in staat om het publiek recht in het hart te raken, of zelfs te ontroeren, in drama’s zoals Herinneringen aan mooie dingen en Presque, is deze man van film, theater en televisie een veelzijdige acteur, tevens een gepassioneerde en boeiende scenarioschrijver en regisseur, die alle generaties weet te raken.
Het is voor het festival een groot genoegen om hem tijdens de slotceremonie een Gouden Stier uit te reiken als eerbetoon aan zijn gehele carrière. Na de prijsuitreiking volgt een ontmoeting met het publiek, gepresenteerd door Cathy Immelen, in de grote Salle de l’Europe van het Palais des Congrès in Luik, op zaterdag 14 november om 20.00 uur.
Zou u zeggen dat het makkelijker is om een hele zaal aan het lachen te brengen, of om ze aan het huilen te brengen?
Het moeilijkste is ongetwijfeld om een lege zaal aan het lachen of huilen te brengen.
Maar even serieus: lachen is heel moeilijk, maar het is de kwaliteit van de lach of de emotie die mij het belangrijkst lijkt. Je kunt uit reflex lachen, en van zo’n lach blijft niet veel over. Je kunt om diepere redenen lachen, en die lach zal een blijvende indruk achterlaten.
Van *Les Trois Frères* tot *Au Cœur des hommes*: uw carrière staat sterk in het teken van verhalen over groepen en vriendschap. Wat spreekt u zo aan in het samenspelen?
Het beroep van acteur dwingt je om egocentrisch te zijn, op jezelf gericht. Door het collectief kun je aan die neiging, aan die tekortkoming ontsnappen. Bovendien heb ik altijd graag in groep gewerkt; het collectief fascineert me al sinds de rockband met mijn jeugdvrienden, Les Inconnus natuurlijk, en zelfs daarvoor, bij Cours Simon. Tegenwoordig vind ik het fijn als een film door een heel team wordt gedragen; ik houd van de vloeiende overgangen tussen de verschillende rollen, het feit dat iedereen wordt betrokken bij het opbouwen van een project.
U schakelt moeiteloos over van film sets naar theaterpodia. Waar voelt u zich tegenwoordig het meest vrij?
Ik voel me niet vrijer aan de ene of de andere kant: de echte vrijheid, die ik zoek en die ik naarmate ik ouder word steeds vaker vind, is juist dat ik van de ene naar de andere kan overschakelen.
