BERNARD CAMPAN, EEN GOUDEN STIER VOOR EEN KUNSTENAAR MET ENORM TALENT EN EEN DIEPE MENSELIJKHEID

Er zijn ontmoetingen die verder reiken dan de filmwereld, momenten die even stil lijken te staan, waarop emotie de overhand krijgt op woorden en waarop je de schoonheid en oprechtheid van een kunstenaar ten volle beseft. Het eerbetoon aan Bernard Campan, ter gelegenheid van de 11eeditie van het Internationaal Komediefilmfestival van Luik ongetwijfeld tot deze kostbare momenten behoren.

Van lachen tot tranen: een ongelooflijk veelzijdige carrière

Als acteur, komiek, scenarioschrijver en regisseur is Bernard Campan al meer dan vier decennia met een opmerkelijke gevoeligheid actief in de Franse filmwereld.

Bernard Campan, een onmisbare figuur in de humorwereld naast zijn eeuwige kompanen Didier Bourdon en Pascal Légitimus, met wie hij het legendarische trio Les Inconnus vormde, heeft hele generaties aan het lachen gebracht. Van sketches die een cultstatus hebben gekregen tot de onmisbare film *Les Trois Frères*, bekroond met de César voor beste debuutfilm in 1996, *Le Pari*, *L’Extraterrestre*, *Les Rois mages* en *Les Trois Frères : Le Retour*: hij maakt onlosmakelijk deel uit van ons collectieve geheugen.

Maar achter dit enorme komische talent schuilt ook een acteur met een zeldzame diepgang en gevoeligheid, die in staat is om menselijke kwetsbaarheden met een ontroerende treffendheid te verkennen.

Van De mooie dingen onthouden van Zabou Breitman, die hem een César-nominatie voor beste acteur opleverde, tot de trilogie van de Het hart van de mens, via Augustin, de koning van de kungfu, Lichtgewicht, Hoeveel hou je van me?, De man van haar leven, De verborgen kant, Het laatste drankje voor onderweg, Openbare bankjes (Versailles, rechteroever), Om de week (en de helft van de schoolvakanties), Het Café du Pont, No en ik, Een zakje knikkers, Bijna, De proeverij, En misschien nog wel meer, als het klikt, Het kind dat de wereld opmat, De Dromers of ook Jean Valjean, Bernard Campan is zichzelf steeds weer opnieuw uitgevonden, heeft ons steeds weer verrast en ontroerd.

Een carrière die wordt gedreven door nieuwsgierigheid, artistieke veeleisendheid en, ongetwijfeld, een diepe fascinatie voor de complexiteit van de mens.

Een Gouden Stier uitgereikt door Alexandre Jollien, een moment van vriendschap en ontroering

Om deze indrukwekkende carrière te vieren, had het FIFCL verschillende verrassingen voor Bernard Campan in petto, waarvan hij geen flauw vermoeden had.

Onder hen was ook Alexandre Jollien, filosoof, schrijver, acteur, maar bovenal een dierbare vriend, die hem zijn Toro d’Or d’honneur kwam overhandigen.

Beiden speelden de hoofdrollen in *Presque*, een film die ze ook samen hadden geschreven en geregisseerd. Een stralend, diep menselijk werk dat ons uitnodigt om met een andere blik te kijken naar anders-zijn, een beperking, vriendschap, vrijheid en zelfacceptatie.

Hun weerzien in Luik leverde momenten van oneindige tederheid op. Intieme blikken, glimlachen, oprechte omhelzingen… Al deze gebaren zeggen veel meer dan woorden en getuigen van de schoonheid van hun vriendschap.

Er lag iets diep symbolisch in het feit dat Alexandre Jollien deze onderscheiding aan Bernard Campan uitreikte. Alsof de filmwereld, voor één avond, samenging met het leven in al zijn schoonheid en authenticiteit.

Les Inconnus, een vriendschap die de tijd doorstaat

Hoe kunnen we Bernard Campan eren zonder degenen te noemen met wie hij een van de mooiste hoofdstukken uit de geschiedenis van de Franse humor heeft geschreven?

Ook Didier Bourdon en Pascal Légitimus wilden graag meewerken aan dit eerbetoon, via persoonlijke videoboodschappen die speciaal voor deze gelegenheid waren opgenomen.

Een nieuwe verrassing, doordrongen van genegenheid, verbondenheid en herinneringen, die ertoe heeft bijgedragen dat deze ontmoeting een bijzonder ontroerend moment werd.

Want afgezien van de successen, de uitverkochte zalen en de cultzinnen, blijft het bovenal een geweldig menselijk avontuur: dat van drie mannen die hun stempel hebben gedrukt op meerdere generaties.

De grootsheid van kunstenaars blijkt ook uit hun bescheidenheid

Deze ontmoeting met het Luikse publiek was uiteindelijk een afspiegeling van Bernard Campan zelf: authentiek, bescheiden, gul, eenvoudig en door en door menselijk.

Zonder kunstgrepen of pretenties stelde de kunstenaar zich oprecht open, waarbij hij terugblikte op zijn loopbaan, zijn ervaringen, zijn ontmoetingen en de verschillende facetten van zijn vak, met de toegankelijkheid en de oprechtheid die hem zo kenmerken.

Het zijn ook juist die momenten die het Internationaal Komediefilmfestival van Luik zijn volle betekenis geven. Ontmoetingen tot stand brengen, artiesten en publiek dichter bij elkaar brengen, emoties opwekken en herinneringen schenken die nog lang na de rode lopers en de schijnwerpers zullen voortleven.

Want film is, nog voordat het een industrie is, een geweldig menselijk avontuur.

Bedankt, beste Bernard, voor al dat gelach, al die emoties, voor je vrijgevigheid en voor deze prachtige les in menselijkheid.

En hoewel perfectie niet bestaat, zijn er momenten die er dichtbij komen… Bijna.

LinkedIn
Share
Copy link
URL is succesvol gekopieerd!